Ultrasonografia jest wyjątkowa na tle innych metod diagnostyki obrazowej. W jej przypadku, w najbardziej rozpowszechnionym w naszym systemie opieki zdrowotnej kontekście, osoba wykonująca badanie jest jednocześnie odpowiedzialna za uzyskanie obrazu jak i jego interpretację. Badanie USG to zatem połączenie dwóch niezależnie dziejących się procesów – manualnego oraz intelektualnego. Do tego oba te procesy pozostają w dodatnim sprzężeniu – im lepsze obrazy tkanek i narządów jestem w stanie uzyskać, tym więcej wniosków mogę na ich podstawie wyciągnąć. Taka charakterystyka badania rodzi bardzo konkretne przeszkody, w szczególności na początku nauki samodzielnego posługiwania się USG.
Na początku nauki najważniejsze i zarazem najtrudniejsze jest zintegrowanie tych dwóch, wymienionych wyżej procesów. Integracja jest kwestią neuroplastyczności, można ją porównać to do nauki jazdy na rowerze, samochodem, bądź gry na instrumencie. By doszło do wytworzenia nowych, stałych połączeń w układzie nerwowym, konieczna jest odpowiednia jego stymulacja, na odpowiednim poziomie, przez odpowiedni czas. Być może wydaje się to oczywiste, ale to właśnie jest jedna z najczęstszych przyczyn niepowodzenia w nauce ultrasonografii. Na samym początku nauki to właśnie samodzielne obrazowanie ma największe znaczenie. Im więcej czasu spędzimy na diagnozowaniu pacjentów, tym szybciej osiągniemy cel, jakim jest integracja czynności związanych z badaniem.
Podsumowując, na początku nauki najistotniejsza jest praktyka!
Odpowiedzi